Rzeczniczka zmarłych

Książkę czyta się świetnie, choć ci o słabszych żołądkach mogą mieć niejakie problemy

Książkę czyta się świetnie, choć ci o słabszych żołądkach mogą mieć niejakie problemy. Ciało nie kłamie opatrzone jest znamiennym podtytułem, który mówi wszystko: “262 ciała. Wyznania lekarki medycyny sądowej”. Dr Judy Melinek odsłania w niej kulisy swojej pracy patologa w znakomitych opowieściach o najbardziej poruszających i zagadkowych przypadkach zgonów, jakie badała. Kapitalna lektura. Warto przeczytać, choćby na czczo.

Z pamiętnika młodej patolożki

Książka tak naprawdę jest rodzajem pamiętnika. Dr Melinek opowiada w nim o swoich pierwszych doświadczeniach w karierze młodego patologa sądowego. Zaczynała w Nowym Jorku, gdzie zamieszkała z mężem oraz maleńkim dzieckiem i rozpoczęła pracę w biurze naczelnego lekarza sądowego. Było to na dwa miesiące przed atakami terrorystycznymi z 11 września 2001 r. Przenosimy się z nią w tamten czas, oglądając sceny śmierci, obserwując sekcje zwłok, udzielając porad krewnym w żałobie. Wśród przypadków, o których opowiada dr Melinek, największe wrażenie robią właśnie te z 11 września, bo wszyscy dobrze znamy dramat tamtego czasu.

Ciało nigdy nie kłamie – mówi autorka – i pokazuje, w jaki sposób odkrywa prawdę o tajemnicy śmierci ofiar katastrof, morderstw, wypadków czy samobójstw. Na jej stole lądują ciała w rozmaitych stadiach rozkładu i często ustalenie przyczyny śmierci bywa nie lada zadaniem. Jakim cudem tak obciążające (a dla niektórych – odrażające) zajęcie znosi młoda, wrażliwa kobieta? Dla tych, którzy zadają takie pytania, dr Melinek ma dobrą odpowiedź. Kocham tę pracę – wyznaje w którymś momencie. I dodaje, że chodzi jej nie tylko o aspekt naukowy, lecz także o wszystkie pozamedyczne względy – współpracę z policją, zeznania w sądzie, rozmowy z pogrążonymi w żałobie rodzinami. Patrzy na siebie jak na rzeczniczkę umarłych, którzy po śmierci są dojmująco bezbronni i samotni, a ich ostatnie chwile może odczytać i zrozumieć tylko lekarz-patolog.

Siła prostoty

Książka była przebojem w Stanach Zjednoczonych, trafiając na listę bestsellerów “New York Timesa”. Na okładce znajdziecie dwójkę autorów – oprócz dr Melinek, także T.J. Mitchella, jej męża, pracującego jako konsultant scenariuszowy. Zapewne w dużej mierze jego zasługą jest fakt, że Ciało nie kłamie stanowi tak fascynującą lekturę. Nie ma w niej ani specjalistycznej, medycznej nowomowy, ani sentymentalnych eufemizmów. Napisana jest klarownie, jasno i nazywa rzeczy po imieniu. A jednak szczegółowe opisy sekcji zwłok, których w tekście sporo, wcale nie zmieniają go w makabreskę. Przeciwnie, często będziemy czuć się poruszeni lekturą. Jak widać poważnym tematom, prostota służy najlepiej.

Coffee obraz autorstwa prostooleh - www.freepik.com

Kiedy bezkompromisowość ociera się o granice?

Jedną z książek, które zdecydowanie wzbudzają kontrowersje jest zbiór opowiadań autorstwa Iana McEwana, zatytułowany Pierwsza miłość, ostatnie posługi

Jedną z książek, które zdecydowanie wzbudzają kontrowersje jest zbiór opowiadań autorstwa Iana McEwana, zatytułowany Pierwsza miłość, ostatnie posługi (https://www.taniaksiazka.pl/pierwsza-milosc-ostatnie-poslugi-ian-mcewan-p-1299470.html – ang. First love, last rites). I choć książka napisana w 1975 roku dostała nagrodę Somerset Maugham Award, wciąż dzieli czytelników, którzy dyskutują, gdzie przebiega granica między dosłownością i bezkompromisowością, a zwyczajną ordynarnością.

Bez ogródek o żądzach

Książka złożona jest z ośmiu opowiadań, które w dość bezpośredni i naturalistyczny sposób przedstawiają ludzkie żądze, skrajne, destrukcyjne emocje i konsekwencje decyzji podyktowanych zapalczywością, porywczością, cielesnym pożądaniem i nienawiścią. Autor nie próbuje obwijać w bawełnę – w realistyczny i śmiały sposób opisuje tematy trudne, kontrowersyjne, sprawy, o których się nie mówi. Opowiadania obfitują w obrazowe opisy wykorzystania seksualnego dzieci, kazirodztwa, masturbacji, fetyszystycznego, brutalnego seksu. W wydarzeniach przeplatają się pragnienia i dyskusyjne odczucia bohaterów, a poczucie winy jest marginalne, często abstrakcyjne.

Czy trzeba szokować?

Wielu czytelników zaznacza, że język autora jest ciekawy, nietuzinkowy i to właśnie on zachęcił ich do sięgnięcia po książkę. Jednak niejednokrotnie wśród recenzji przewija się opinia, że opisy są niesmaczne, zbyt naturalistyczne, przez co zrażają do dalszego zgłębiania książki. Kwestia estetyki i tego, w którym miejscu przebiega granica ordynarności jest indywidualna, jednak książka z pewnością skłania do dyskusji. Czy koniecznym jest sięganie po najbardziej naturalistyczne, ordynarne określenia, aby przekazać swoją myśl? Kiedy zbyt realistyczne opisy przestają być przekonujące, a zaczynają rozpraszać i wprawiać w dyskomfort? I wreszcie – czy dyskomfortu należy unikać, czy to właśnie poczucie niepokoju lub obrzydzenia może zmusić do refleksji?

Kim jest Ian McEwan?

Autor książki, Ian McEwan urodził się 21 czerwca 1948 roku. Brytyjczyk znany jest również jako Ian Makabra, właśnie dzięki tematom, jakie podejmował na początku swojej twórczości. Wielokrotnie nagradzany, nie boi się trudnych i niewygodnych zagadnień, szokuje i zmusza do myślenia. Jego dzieła z pewnością nie przypadają do gustu osobom delikatniejszym. Wśród książek autora poza “Pierwszą miłością, ostatnimi posługami” ukazały się między innymi:

  • “Maszyny takie jak ja”,
  • “W imię dziecka”,
  • “Na plaży w Chesil”,
  • “Dziecko w czasie”,
  • “Sobota”,
  • “W skorupce orzecha”,
  • “Betonowy ogród”.

Warto sięgnąć po inne książki autora, żeby przybliżyć sobie jego twórczość w szerszym kontekście, niż ten poruszany w “Pierwszej miłości…”.

School obraz autorstwa prostooleh - www.freepik.com

Mitologia grecka we współczesnym wydaniu? To możliwe!

Mitologia grecka znana jest czytelnikom głównie z lekcji języka polskiego

Mitologia grecka znana jest czytelnikom głównie z lekcji języka polskiego. Każdy ma mgliste pojęcie o tym, kim był Zeus czy Atena, wielu ludzi wciąż pamięta niektóre mity, bogów i półbogów. Mitologia przekazuje wiele aktualnych wartości i opowiada o emocjach, które są uniwersalne i nie tracą na ważności z biegiem czasu. Zazdrość, miłość, pożądanie czy nienawiść, które przewijają się w mitach można z powodzeniem odnieść do czasów współczesnych. Mitologia grecka zainspirowała Marah Woolf, autorkę cyklu Iskra bogów. Jest to trylogia, w której bogowie i tytani ścierają się w walce na ziemi, we współczesnych realiach. Książka swoją nietypowa formą i nietuzinkowym pomysłem przyciąga wielu młodych czytelników, zbierając liczne pochlebne recenzje.

Bliski każdemu człowiekowi

Bohaterką pierwszej części cyklu zatytułowanej Iskra Bogów – Nie kochaj mnie jest nastolatka imieniem Jess, która dzięki namowom swojej najlepszej przyjaciółki wybiera się na obóz, by w końcu odpocząć po ciężkim roku. Na miejscu okazuje się jednak, że pojawili się pewni nowi uczestnicy, którzy od razu robią wrażenie na stałych bywalcach… Jess poznaje tajemniczego, wyjątkowego chłopaka o oczach w kolorze szmaragdu. Wkrótce okazuje się, że Chayden jest uosobieniem Prometeusza i w niedługim czasie przyjdzie mu stoczyć niebezpieczną walkę o własną śmiertelność.

Niecodzienna koncepcja

Autorka sprytnie łączy ze sobą świat współczesny z elementami mitologii greckiej, przez co fabuła jest niezwykle interesująca i intrygująca od początku po sam koniec książki. Problemy, z jakimi mierzą się nastoletni bohaterowie nie są jednostajne i nie skupiają się wyłącznie na błahych miłostkach. Akcja w książce rozwija się szybko, jest zaskakująca i wciągająca, a sama koncepcja łączenia ze sobą mitologii ze światem rzeczywistym nie razi i nie wydaje się sztuczna dzięki umiejętnościom literackim autorki. Marah Woolf skupia się również na relacjach międzyludzkich, zgłębia je i podchodzi do nich kompleksowo, z uwagą. Jest to z pewnością wartościowa, a jednocześnie intrygująca i ciekawa lektura dla każdego młodego człowieka.

Twórczość Marah Woolf

Marah Woolf swoje książki kieruje głównie do młodzieży, jednak przypadną one do gustu także dorosłym. Jeśli spodobała Ci się pierwsza część trylogii, z pewnością warto sięgnąć po jej kolejne części zatytułowane “Iskra Bogów. Nie odrzucaj mnie” oraz “Iskra Bogów. Nie zostawiaj mnie”. Ponadto warto zapoznać się z innymi książkami autorki, wchodzącymi w skład również lubianej Sagi Księżycowej:

– “Księżycowy blask” (tom I),

– “Księżycowy czar” (tom II),

– “Księżycowy sen” (tom III).